Een grote stap vooruit

Een grote stap vooruit

Vandaag voel ik me overweldigd, verward, zeker en volwassen. Een rare combinatie en zo voel ik me dan ook.

Ik heb vandaag een grote beslissing genomen waar ik al langer tegen aan zat te hikken.

Het begon in Juni,  bij het besef dat het een jaar geleden was dat ik mijn baan had opgezegd.

De reden, voor mezelf kiezen en me focussen op mijn zelfherstel. Een nobel streven waarvoor ik door velen werd geprezen om mijn moed. Het voelde ook moedig maar toen ik eenmaal thuis zat werd het een doel….zelfherstel. En ik wist helemaal niet hoe dat moest.

Dus wat deed ik, ik stortte me snel op een nieuwe uitdaging, een eigen bedrijf.  En van die tocht heb ik veel geleerd. Ik leerde een eigen boekhouding opzetten,  durfde veel geld uit te geven aan mezelf door goede apparatuur te kopen en ging fotograferen in opdracht i.p.v. alleen van mijn eigen leven.

Het was een proces dat gepaard ging met mezelf uitdagen, onzeker zijn, trots zijn, fouten maken en goede beslissingen nemen. Maar het bracht ook veel druk met zich mee. Er kwam niet voldoende geld binnen en ik zag dat dit voorlopig ook niet stabiel zou worden. Ik moest beslissingen gaan nemen in hoe ik me wilde gaan promoten en daar liep ik vast. Ik kon maar niet besluiten hoe ik dat wilde doen. Het past me niet. Wie mijn kent weet dat ik een enorme afkeer heb van “leuren” je diensten aanbieden aan mensen die er niet om hebben gevraagd. En daar liep ik vast.

Om de financiële druk van mijn schouders te halen zocht ik er een baan bij “die ik dan later weer op kon zeggen als mijn bedrijf goed liep” en toen ik daar in Maart begon gaf ik mezelf een maandje vrij af van mijn bedrijf.

Ik ging werken voor een ondernemer en merkte al snel dat mijn eigen zoektocht een goede basis was om nu mijn werk goed uit te voeren. Terug in het werk dat me bekend was voelde ik dat ik op mijn plaats zat. Administratie daar voelde ik me thuis.

Nog in mijn proeftijd kwam Corona de wereld in en besloot ik noodgedwongen om mijn maandje vrij van mijn bedrijf maar wat langer te maken, campagne voeren was nu nutteloos. Ik zou wachten tot na de zomervakantie want dan ging mijn dochter naar school, zou ik meer tijd krijgen en zou hopelijk Corona “onder controle” zijn zodat ik mijn kansen kon inschatten.

Wat ik in de tussentijd wel deed was mezelf blijven laten zien via social-media en er kwamen weer opdrachten binnen. Heerlijk gevoel om daar weer mee aan de slag te mogen. Maar het riep ook vragen op…moet ik dan wel campagne gaan voeren?

Ineens kwam er een besef, mijn persoonlijke focus ligt op dicht bij mezelf en mijn gevoel blijven, tevreden zijn met kleine stappen, fouten durven maken en genieten van vandaag.

Op mijn moodbord hangt dan ook “laat los wie je denkt te moeten zijn en omarm wie je bent”

Ik wil niet meer leven in de toekomst, doen wat er van je verwacht wordt of dingen doen “zoals dat hoort”, of vasthouden aan iets omdat ik niet durf op te geven en al helemaal niet leuren en de wereld in schreeuwen.

Tja, ineens zag ik in waarom ik vast liep…..dus ik heb besloten dat ik het anders ga doen.

Niet zoals het hoort en niet zoals men zegt dat het moet maar op mijn manier.

Mijn baan is zo leuk dat die op de eerste plaats komt (hopelijk wordt mijn contract verlengd in oktober 😉 ) en mijn bedrijf gaat door maar het wordt mijn bijbaan. Fotograferen zal ik altijd blijven doen en ik hoop in de toekomst veel mensen blij te kunnen maken met mijn foto’s. Of ze me er nu een opdracht voor geven of gewoon genieten van dat wat post op social-media.

En mijn promotie, die ga ik doen via mijn eigen pagina’s, niet meer via speciale bedrijfspagina’s. Als je mij boekt dan krijg je ook mij. En ik ben niet alleen fotograaf, ik ben een trotse moeder, dol op bloemen, fan van decoreren, bezig met moestuinen, en gek van kleine baby’s. Ik wil me niet focussen op 1 specialisatie, ik wil genieten, doen wat er op mijn pad komt en samenwerken met leuke mensen. Geven en nemen, elkaar vooruit helpen. 

Ik zet me niet meer vast op 1 doel via meerdere pagina’s ik ga me vanuit 1 pagina richten op het leven en alles wat het te bieden heeft.

Laat mij maar uniek zijn in mijn eigen aanpak, ik denk dat dat beter bij me past dan een keurslijf.

En terwijl ik de punt achter de laatste zin zet wordt ik gebeld door een mediabureau dat een promotie gaat doen voor Roosendaal en het gebied rondom de Stok…ik heb netjes gepast. Maar merk meteen aan mezelf dat ik weer uitgedaagd wordt om sterk in mijn besluit te blijven staan.

Wat is dat toch dat het leven je blijft uitdagen om van je pad af te gaan en je een zijweggetje in te lokken? Dat is een mooi onderwerp voor een andere blog 😉

Want dat wil ik wel blijven doen, bloggen.

Wil je me blijven volgen? Op mijn website www.sam-fotografie.nl kun je je abonneren: https://samfotograaf.wordpress.com/blog/

Oh, en heb je dit nummer al gehoord?

Suzan en Freek – Weg van jou

Luuk en ik vinden hem leuk 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: