BLOG 7 2020

undefinedBlog 7 2020

Ik schreef het grootste deel van deze blog in December 2019. Ik werd geïnspireerd door een bericht op omroepBrabant over een vrouw in Kaatsheuvel die stervende is omdat ze de strijd tegen anorexia en depressie heeft opgegeven en haar gezin niet meer tot last wil zijn. Wat een vreselijk trieste situatie. De reacties die op dat bericht volgen zijn zo wisselend. Iedereen heeft er een mening over, en waarom? Omdat er een taboe op rust denk ik.

Het is 2020 en er is een taboe op mentale ziektes. Mensen die net als ik kampen met mentale uitdagingen durven hier vaak niet eerlijk over te zijn. En waarom? Nou stel je voor dat mensen denken dat je gek bent! Hoe komt dat over in een sollicitatiegesprek? En durf jij je kind toe te vertrouwen aan iemand die depressief is?

Precies dat, ik ben er vrij open over maar ook ik kies mijn woorden zorgvuldig. En ik ben dan nog 1 van de “gelukkigen” die ondanks mijn mentale gesteldheid goed kan functioneren. Ik ben goed geworden in me groothouden in de wereld buiten mijn eigen huis. Doen wat men van je verwacht, altijd hard werken, lachen als dat nodig is en nooit opgeven. Want laten we eerlijk zijn dat is gewenst gedrag toch?

Nou het wordt mij soms even te veel en ik weet na 2,5 jaar nog steeds niet precies hoe dat komt. Eigenlijk ben ik gewoon chronisch ziek of, wat ik hoop, langdurig ziek. Maar daar zijn geen voorzieningen voor, je meld je ziek als je echt niet meer kan,  gaat naar de huisarts voor een stempeltje “mogelijk overspannen, depressie of een burn-out”, je wordt zo nodig doorverwezen naar een praktijkondersteuner en je mag een paar weekjes thuis ellendig zijn maar meteen daarna volgt het therapeutisch opbouwend werken. En dat zonder dat duidelijk is wat er precies met je aan de hand is. Of nog belangrijker hoe je er mee moet leren leven. Want laten we eerlijk zijn, hoe bepaal je of iemand die mentaal ziek is in staat is om 2 uur te werken?

Wat mij snel duidelijk werd was dat ik mijn leven om moest gooien en een balans moest zoeken waar ik mee uit te voeten kan. Iets zoeken waar ik blij van wordt en dat ik kan inzetten als het even niet meer wil. Maar met een gezin, een baan, vrienden en een familie is er weinig ruimte. Tegenwoordig moeten we zo veel, wil iedereen zijn kinderen het beste leven geven, willen we voldoende geld hebben zodat we op vakantie kunnen en ons huis kunnen opknappen als dat nodig is.

En weet je wat ik deed? Ik nam een grote beslissing en zei mijn stressvolle baan gedag. Een beslissing die ik zo weer zou maken. Even tijd voor mezelf om tot rust te komen en de broodnodige balans te zoeken. Iets voor MIJ doen. Ik besloot vrij snel voor mezelf te beginnen en dook onwetend in het volgende drukke, tijdrovende avontuur. Heel eerlijk, ik was daar nog niet klaar voor…er volgde een paar maanden van nadenken, piekeren, bepalen, bijstellen, uitproberen en ga zo maar door. Ik hing er voor het gemak een deadline aan, 1 Januari zou ik een succesvolle ondernemer zijn  (dus als je nog een fotograaf zoekt, hier ben ik 😉 )

undefined

En nu, eind December 2019 mis ik nog steeds die balans en ondertussen ook de financiën…ik heb de afgelopen maanden mooie pieken bereikt maar ook diepe dalen want het ondernemerschap is hard werken. Mijn spaargeld is geïnvesteerd en hoop ik de komende jaren terug te verdienen. Maar een stabiel inkomen heb ik nog lang niet.

Ons gezamenlijk inkomen is 4 maanden geleden met 1/3 gezakt en geloof me dat hakt er aardig in. We komen elke maand geld tekort. En dan heb ik al flinke besparingen doorgevoerd, doen we even geen uitjes of vakantie en heb ik al 4 maanden niets nieuws voor mezelf gekocht.

De insteek van dit alles was dat het tijdelijk was maar het is bijna Januari, mijn #deadlinemoment komt er aan en ik ben nog niet helemaal klaar met mijn bedrijf opzetten. Oké ik ben heel ver en als ik geen tegenslagen had gehad de afgelopen maanden had ik het (misschien) wel gered. Ik realiseer me nu dat het succesvolle bedrijf dat ik voor ogen had tijd nodig heeft om te groeien en ik positieve mond-op-mondreclame om bekend te worden.

Ik maakte daarom deze week een moodboard voor 2020 om mijn wensen voor het jaar duidelijk te krijgen en hing het op vlakbij mijn bureau. wishfull thinking. En kijkend naar dat bord werden een paar dingen heel duidelijk….……ik nam ontslag om voor mezelf te kiezen en mijn baas te ontzien van alle heisa die om me heen hing, te ontdekken wat mijn dromen zijn, me te richten op mijn zelfherstel en in Januari vol goede moed aan 2020 te kunnen beginnen.

Maar mijn therapie werd uitgesteld, mijn financiële situatie onrustig, een naaste stelde me diep teleur en mijn bedrijf kwam nog niet echt van de grond. Je kan wel zeggen dat mijn geduld op de proef werd gesteld, mijn gevoelens overprikkeld en mijn balans nog altijd verstoort.

Ik had een nieuwe time-out nodig maar dit keer kon ik me niet ziekmelden want ik had geen baan en omdat ik zelf ontslag nam krijg ik geen ww.  Het werd me duidelijk, als ik niets doe, veranderd er ook niets.

Ik keek nog eens kritisch naar mijn moodboard, met name naar de woorden “FINANCIËLE ADEMRUIMTE” en besloot mijn plan nog eens rigoureus om te gooien. Ik zou een baan gaan zoeken die ik kon combineren met mijn bedrijf en begon aan de lastige taak van het bijwerken van mijn CV.

Want 1 feit bestaat, ik heb de afgelopen 4 maanden veel levenslessen opgedaan. Het zou mooi zijn als dát positief was op je CV “heeft veel levenservaring”

Maar niets is minder waar, ik heb het gevoel dat als je op je CV de woorden depressie of burn-out vermeld je op voorhand niet wordt uitgenodigd. Aan de andere kant, vermelden dat je kanker hebt gehad of te kampen hebt met artrose zal je zaak ook weinig goed doen….

Maar daar ging het nu niet om, acceptatie daar gaat het mij om. Ik wilde eigenlijk gewoon op mijn CV kunnen zetten “kort sabbatical als gevolg van burn-out”  maar was me erg bewust dat dat in deze maatschappij geen optie was.

Iedereen gaat in het leven wel eens onderuit, fysieke ziekten, mentale ziekten, trauma’s…sommigen hebben het geluk dat ze opstaan, hun kleding afkloppen en verder lopen. Maar er zijn ook mensen die even blijven liggen en hopen dat een ander ze helpt opstaan en als er dan niemand komt gaan denken “ben ik het niet waard om geholpen te worden”? Of ze staan op en hopen dat niemand ze zag vallen en vragen zich af wat er mis met ze is omdat ze niet normaal kunnen lopen.

In je hoofd kan iets onnozels als struikelen grote gevolgen hebben en iets in werking zetten dat veel groter wordt. En dat komt puur omdat je mentale systeem door de jaren veel zaken te verduren heeft gehad die niet altijd goed verwerkt zijn. Dit kan van alles zijn en variëren van heel ernstig tot ogenschijnlijk onschuldig maar de gevolgen kunnen groot zijn. In mijn geval tot je er letterlijk bij neervalt maar het enige goede dat je kan doen is moed verzamelen en aangeven dat je hulp nodig hebt.

En dat heb ik gedaan maar wat doe ik met mijn CV?

Ik besloot om het weg te laten. Volgens mijn CV heb ik mijn baan opgezegd om voor mezelf te beginnen en zoek ik daar nu een baan naast. En hé die informatie klopt. Ik besloot ook om tijdens een sollicitatiegesprek te vertellen dat ik een burn-out heb gehad, daar uit ben gekomen en nog steeds bezig ben om te voorkomen dat dat nog eens gebeurd en ook dat is de waarheid.  Dat ik daarvoor noodgedwongen een labeltje heb gekregen dat eigenlijk niet 100%  klopt laat ik achterwege.

Het zou mooi zijn als we met zijn allen het taboe lieten varen en eerder aan de bel durven trekken. Niet blijven sudderen, boos zijn, verdriet negeren en smoesjes verzinnen want dat maak het enkel groter. Dat me werd verteld dat ik eigenlijk als tiener al in de problemen had “moeten” raken was voor mij een echte eye-opener. (maar meteen ook een compliment) Zoek hulp als het niet meer gaat! Stop met je schamen omdat je bang ben voor het oordeel van een ander. En is het je naaste die worstelt, luister dan zonder te oordelen en laat ze zelf tot de conclusie komen dat ze hulp nodig hebben. Hulp kun je niet opleggen, enkel voorstellen.

Als ze de stap nemen, heb dan respect voor hun pogingen. Het gaat met ups en downs…veel downs, vaak wordt het zelfs eerst erger voor het beter gaat. Help ze om juist dan niet op te geven maar door te gaan met werken aan zichzelf. Blijf ze accepteren zoals ze zijn en geef ze ruimte. Help ze balans te vinden in hun leven ook als er niet precies duidelijk is wat er met ze aan de hand is. Ik weet het ook niet precies. Ik ben zo’n geval dat niet precies in 1 hokje past. Ik had met zekerheid een burn-out (in mijn ogen de eigenwijze mensen variant van een depressie) maar dat was een gevolg. Ik had voor de #verzekeringspolitiek achter de geestelijke gezondheidszorg een label nodig dus ik begon met depressievesstoornis (ik dicteer mijn toenmalig psycholoog “eigenlijk is het een burn-out maar dat is nog geen geaccepteerde term binnen de verzekeringswereld”)  Daarna werd ik doorgezet naar diverse persoonlijkheidsstoornissen want anders kon mijn behandeling niet worden doorgezet verzekeringspolitiek Toen duidelijk werd dat ik langere behandeling nodig had dan de 1,5jaar die ze me bij mentaal beter mochten bieden werd ik doorverwezen naar GGZWNB waar ik na een wachttijd van 6 maanden ook weer een nieuw label zou krijgen. Wederom 1 die niet helemaal klopte want ik scoorde slechts 3 op 5 in plaats van de minimale 4 op 5 maar ja die verzekeringspolitiek hé. Omdat het me werkelijk niet uitmaakte hoe ze mijn probleem noemden ging ik akkoord met obsessieve compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Persoonlijk vind ik dit best een chique woord, haha. Voor wie het interesseert zal ik onderaan mijn blog de kenmerken toevoegen 😉 Evengoed zijn de bijbehorende kenmerken nog steeds gevolgen. Maar het voordeel is dat er mensen zijn die dan een idee hebben over hoe je dat moet aanpakken en dan kun je beginnen.

Persoonlijk ben ik geen fan van de instelling GGZWNB…er zijn veel fouten gemaakt in de weg naar mijn aanmelding voor de volgende wachtlijst, waarvan ik nu goede hoop heb dat mijn therapie start op 13 Januari 2020, maar ik geef ze het voordeel van de twijfel.

Gelukkig voor mij ben ik April 2019 niet gaan zitten wachten maar heb ik een gouden beslissing genomen en heb ik gekozen voor een alternatieve geneeswijze genaamd kinesiologie. Hier heb ik nog altijd de meeste baat bij gehad. Zoveel dat ik bij mijn intake bij GGZWNB, 6 maanden later, mezelf niet meer herkende in het verhaal waarmee ze me over hebben gedragen. Ik heb met hulp van kinesiologie mijn verdriet een plaats gegeven, mijn boosheid onder controle gekregen en wat trauma’s verwerkt. Ik ga er nog steeds 1x in de 6-10 weken heen voor een behandeling en samen met de therapie van GGZWNB hoop ik een flinke slag te slaan in mijn herstel.

En laat dat nu ook een doel op mijn moodboard zijn 😉 zelfherstel

Zo genoeg uitgeweid nu…die baan, die heb ik gevonden! (daar over in een volgend blok meer) en de therapie én kinesiologie…die liggen nu even stil door de coronacrisis. Maar het belangrijkste, met mij gaat het goed 😊

Elke berg is te beklimmen, pak het touw en trek jezelf omhoog. En als het touw je ontglipt, sta dan op, lik je wonden, neem even pauze en begin weer te klimmen. En kom je aan op een bergplateau dat je bevalt en waar je je gelukkig & tevreden voelt settel je er dan en geniet van het uitzicht.

Wil je mijn BLOG blijven volgen? Abonneer je dan op de site en je krijgt een mail zodra ik een nieuwe BLOG heb geschreven.

Groetjes SaM

undefinedPS: En zoals belooft de kenmerken hieronder, wie mij kent zal zien dat ze niet allemaal op mij van toepassing zijn 😉

Dwangmatige-persoonlijkheidsstoornis kenmerken (Officiële criteria DSM5)

Een diepgaand patroon van preoccupatie met ordelijkheid, perfectionisme, beheersing van psychische en intermenselijke processen, ten koste van soepelheid, openheid en efficiëntie, beginnend in de vroege volwassenheid en tot uiting komend in diverse situaties, zoals blijkt uit vier (of meer) van de volgende kenmerken:

  • is gepreoccupeerd met details, regels, lijsten, ordening, organisatie of schema’s, wat zo ver gaat dat het eigenlijke doel uit het oog verloren wordt
  • toont een perfectionisme dat het afmaken van een taak bemoeilijkt (bv. onvermogen iets af te maken omdat het niet aan de eigen overtrokken eisen voldoet)
  • is overmatig toegewijd aan werk en productiviteit met uitsluiting van ontspannende bezigheden en vriendschappen (niet te verklaren door een duidelijke economische noodzaak)
  • is overdreven gewetensvol, scrupuleus en star betreffende zaken van moraliteit, ethiek of normen (niet te verklaren vanuit culturele of godsdienstige achtergrond)
  • is niet in staat versleten of waardeloze voorwerpen weg te gooien, zelfs als ze geen gevoelswaarde hebben
  • is er afkerig van taken te delegeren of om met anderen samen te werken, tenzij dezen zich geheel onderwerpen aan zijn manier van werken
  • heeft zich een stijl van gierigheid eigen gemaakt ten aanzien van zichzelf en anderen; geld wordt gezien als iets dat opgepot moet worden voor toekomstige catastrofes
  • toont starheid en koppigheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: